ฉันจะรักทหารได้อย่างไร

ในเรื่ิองของความรัก สำหรับบางคนช่างเป็นเรื่องที่แสนง่ายดาย แต่สำหรับบางคนช่างเป็นเรื่ิองที่ยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน ความรักของฉันเป็นความรักที่งดงาม ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ฉันได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดอันแสนหนักหน่วงอย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่ไม่ว่าอารมณ์ไหน ทั้งความงดงามและเจ็บปวด ล้วนทำให้ฉันมีความสุข สุขที่ได้มีช่วงเวลานั้น ฉันยอมรับว่าฉันรักช่วงเวลานั้นเหลือเกินและอยากจะเก็บไว้ในความทรงจำตลอดไป และแม้แต่…เมื่อถึงวันหนึ่งฉันอยากจะถ่ายทอดเรื่องราวความรักของฉันให้ใครสักคนได้ฟังถึงช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตที่ฉันเคยมีและเคยรู้สึก

Khun Mintra

ฉันไม่ใช่คนสวยแบบพิมพ์นิยม ขาว สวย หมวย อึ๋ม อย่างที่ใครๆเขานิยมกัน ฉันเป็นผู้หญิงที่ตัวสูงๆ ผิวดำๆ ผมฟูๆ ไม่ได้ดูน่ารักน่าทะนุถนอมสักเท่าไหร่ ออกจะน่ากลัวซะด้วยซ้ำ และเพราะหน้าตาฉันดุ ฉะนั้นเรื่องที่จะมีผู้ชายมาจีบฉันเนี่ยมันเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับฉัน อย่าว่าแต่ไม่มีผู้ชายกล้ามาจีบฉัน แม้กระทั่งหมาตัวผู้ก็ยังไม่กล้าเห่าฉันเลย เพื่อนผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตฉันก็เพียงแค่อยากให้ฉันเป็นแม่สื่อแม่ชักให้เท่านั้นเอง เพราะฉันเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีและมีเพื่อนเยอะ และเพื่อนผู้หญิงของฉันก็สวยๆทั้งนั้น ฉันไม่เคยอิจฉาเพื่อนๆของฉันที่เขามีแฟนกัน เพราะฉันก็มีความสุขในแบบของฉันคือ เรียนไป เล่นไป และแอบรักคนนั้นคนนี้ไปวันๆ

ฉันเริ่มรู้จักความรักก็ตอนที่ช่วงนั้นที่โรงเรียนของฉันมีรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งที่ป๊อปปูล่ามาก เป็นที่ร่ำลือในหมู่สาวๆว่ารุ่นพี่กลุ่มนี้หล่อทั้งกลุ่ม คนที่ป๊อปปูล่าที่สุดชื่อ สุธี แต่แปลกที่ฉันไม่เคยเห็นรุ่นพี่กลุ่มนี้เลยสักคน  จนเวลาผ่านไป 6 เดือน ฉันถึงได้เห็นรุ่นพี่กลุ่มนี้เพราะเพื่อนฉันชี้ให้ดู วันนั้นรุ่นพี่เขาเดินมากันเป็นกลุ่ม สายตาเรดาร์พิฆาตของฉันพิจารณาแล้วเห็นว่าพี่สุธีไม่เห็นจะหล่ออย่างที่ใครๆเขาพูดถึงกันเลย รุ่นพี่คนนั้นต่างหากล่ะ คนที่ตัวสูงที่สุดในกลุ่มและตาหวานๆนั่นน่ะ ตามมาตรฐานของฉันฉันให้คะแนนความหล่อเต็มร้อยไปเลย ฉันเลยบอกเพื่อนฉันว่าพี่คนนั้นน่ะหล่อที่สุด  เท่านั้นแหละ…เป็นเรื่องเลย!!! เพื่อนฉันตะโกนสุดเสียงว่า “พี่วินคะ คนนี้ชอบพี่” และชี้มาที่ฉัน รุ่นพี่กลุ่มนั้นมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว  โอ๊ย…ฉันอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีไปเลย ฉันแค่บอกว่าเขาหล่อที่สุดเท่านั้น ฉันไม่ได้บอกว่าฉันชอบเขาสักหน่อยเลยนะ ฉันมุดตัวลงไปหลบตรงหน้าต่าง จนเพื่อนฉันบอกว่ารุ่นพี่กลุ่มนั้นไปกันหมดแล้วฉันถึงได้ลุกขึ้นมา พอลุกขึ้นมาฉันก็เห็นพี่วินยังยืนอยู่ที่เดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเขามองมาที่ฉันและยิ้มให้ฉัน ฉันอยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดซะตรงนั้นเลยก็เพราะสายตาแบบนี้ ยิ้มแบบนี้ พี่เขาจะรู้มั๊ยนะว่ามันสะกดใจฉัน  และนี่คือครั้งแรกที่เราได้เจอกัน

SL274221

หลังจากนั้นพี่วินก็ตามจีบฉัน มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ ไม่ใช่แค่ไม่น่าเชื่อสำหรับฉันเท่านั้นนะ แต่มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อสำหรับใครๆด้วยเช่นกัน เพราะพี่วินเป็นคนหน้าตาดี และมีผู้หญิงสวยๆหลายคนมาชอบเขา ใครจะไปคิดว่าเขาจะมาจีบฉัน…ผู้หญิงที่ตลอดชีวิตเป็นได้ดีที่สุดก็แค่มือวางอันดับ 1 ในเรื่องการแอบรัก  และฉันก็แปลกใจจริงๆว่าเขาใช้วิธีไหนกันนะมองทะลุความสวยของเพื่อนฉันจนมองมาถึงฉันได้

ฉันกลายเป็นคนที่เพื่อนๆพากันอิจฉา เพราะพี่วินเล่นจีบจริงจีบจัง ไม่ได้จีบทิ้งจีบขว้างอย่างที่ผู้ชายเจ้าชู้หลายๆคนชอบทำกัน พี่วินกล้าที่จะพูดและกล้าที่จะแสดงออกต่อหน้าใครๆว่าเขาชอบฉัน และนี่แหละที่ทำให้เขาชนะใจฉัน หลายครั้งที่เขาถูกอาจารย์ทำโทษเพียงเพราะเขาอยากให้ฉันเห็นเขาในเวลาที่ฉันเดินผ่านห้องเรียนของเขา ส่วนฉันก็ได้แต่อายม้วนตามเคย ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคนอย่างฉันน่ะ จากที่เคยเป็นคนที่กล้าพูด กล้าคิด กล้าทำในทุกๆเรื่อง จะกลายเป็นคนขี้อายได้เมื่อมีความรัก  ฉันได้เรียนรู้ว่าความรักมันก็ทำให้ฉันสูญเสียความเป็นตัวเองไปได้เหมือนกัน  แต่ความรักของฉันใช่ว่าจะไม่มีปัญหา…มีแน่นอน เป็นเพราะฉันไม่มั่นใจในตัวเองก็เลยพาลไม่มั่นใจในตัวพี่วินไปด้วย ฉันไม่สามารถเชื่อได้สนิทใจว่าพี่วินจะรักฉัน ในเมื่อยังมีผู้หญิงสวยๆตั้งหลายคนตามเขาอยู่  เช่น หลังเลิกเรียนพี่วินจะอยู่เล่นฟุตบอลที่โรงเรียน ก็จะมีสาวๆจากแผนกคหกรรมนั่งรอพี่วินที่ข้างสนามฟุตบอลพร้อมกล่องอาหารในมือที่เตรียมไว้ให้พี่วิน ส่วนฉันน่ะเหรอ โน่น…อยู่ที่สนามบาสเกตบอลหรือไม่ก็สนามตะกร้อหรือไม่ก็ที่โต๊ะปิงปอง ฉันก็เล่นกีฬาของฉัน ฉันไม่ได้ตามดูแลเอาใจเขาเลย  ฉันดูแลเขาได้ไม่ดีเท่าที่ผู้หญิงคนอื่นดูแลเขาหรอก…ฉันยอมรับ แต่ฉันก็ดันหึงหวงพี่วินเวลาที่ฉันเห็นผู้หญิงคนอื่นมายุ่งกับเขา  ฉันว่าฉันไม่ผิดนะ ฉันมีสิทธิ์ที่จะหึงหวงเขา และในมุมของฉัน ฉันคิดว่าผู้หญิงกับความหึงหวงเนี่ยมันเป็นของคู่กัน จะต่างกันบ้างก็แค่วิธีการแสดงออกเท่านั้นเอง ผู้หญิงบางคนหึงแล้วโหด บางคนหึงแล้วร้องไห้ บางคนหึงแล้วโวยวาย ส่วนฉัน…ฉันเลือกวิธีคลาสสิคที่สุดคือ ฉันหึงแล้วเงียบ ฉันเป็นใบ้ได้แบบปัจจุบันทันด่วนเลยเชียวแหละ ไม่ยิ้ม ไม่พูด หรือถ้าพูดก็จะพูดแบบกวน(ตีน)สุดๆ อ้อ…ฉันลืมบอกไปว่าฉันเนี่ยนะนอกจากจะเป็นมือวางอันดับ 1 ในเรื่องแอบรักแล้วนะ เรื่องกวนตีนฉันก็ไม่แพ้ใครเหมือนกันถ้าฉันตั้งใจ  พี่วินรู้ว่าฉันต้องมีปัญหากับเขาทุกครั้งที่มีผู้หญิงมาเฝ้าเขาเล่นฟุตบอล พี่วินเลยแก้ปัญหาโดยการเปลี่ยนมาเล่นบาสเกตบอลกับฉันแทน ฮ่าๆๆ อย่าว่าฉันเอาแต่ใจเลยนะ เพราะฉันว่ามันเป็นเรื่องปกติของคนที่รักกันนะ ย่อมจะมีบ้างไอ้เรื่องงอนง้อ งี่เง่า ง้องแง้ง งุงิงุงิใส่กันน่ะ  ไม่ใช่มีแต่ฉันนะที่หึงหวงพี่วิน พี่วินเองก็ไม่ใช่เล่น ไม่รู้ว่าเป็นยังไงนะฉันโสดมาตั้งนาน ไม่มีใครมาจีบ แต่พอฉันคบกับพี่วินเท่านั้นแหละทำไมมีแต่คนมาจีบฉันก็ไม่รู้สิ มีคนเอาดอกไม้มาให้ มีคนใจดีอาสาไปส่งที่บ้าน แล้วทุกครั้งที่ฉันรับไมตรีจากคนอื่น พี่วินต้องรู้ทุกครั้ง ฉันแปลกใจมาจนถึงวันนี้นะว่าเขารู้ความเคลื่ิอนไหวของฉันตลอดเวลาได้อย่างไร

SL274205

ฉันกับพี่วินรักกันมาเรื่อยๆ จนถึงวันหนึ่งที่ฉันตัดสินใจไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ พี่วินขอร้องฉันหลายครั้งให้ฉันเรียนต่อที่เดิม แต่ฉันอยากออกมาเจอโลกที่กว้างและแปลกใหม่กว่าเดิม ฉันเตรียมตัว 1 ปีเต็มๆที่จะไปเรียนต่อ    1 ปีนั้นฉันต้องเข้ากรุงเทพฯทุกเย็นวันศุกร์เพื่อที่จะไปเรียนพิเศษวันเสาร์-อาทิตย์ พอเย็นวันอาทิตย์ก็กลับบ้านเพื่อที่วันจันทร์ต้องไปเรียนตามปกติที่โรงเรียน พี่วินเห็นความมุ่งมั่นตั้งใจของฉันเขาก็ไม่รบเร้าฉันอีก จนถึงวันสุดท้ายที่ฉันจะได้เรียนที่โรงเรียนเดิม วันนั้นเป็นวันสอบวันสุดท้ายของฉัน ส่วนพี่วินสอบเสร็จแล้ว แต่เขามาที่โรงเรียนเพื่อเซอร์ไพส์ฉัน ฉันดีใจที่เขามาหาฉัน แต่ฉันก็อึดอัดใจเพราะเขามาเพื่อรบเร้าฉันให้ฉันเรียนต่อที่โรงเรียนเดิมอีกแล้ว เขาน้ำตาคลอๆ เขาบอกว่าเขากลัวฉันจะมีคนอื่น กลัวฉันไปเจอหนุ่มเมืองกรุงที่โก้หรูแล้วฉันจะลืมเขา เขากลัวคำว่า รักแท้แพ้ระยะทาง ฉันหัวเราะ  และบอกกับเขาว่า
“พี่วินคะ ดูให้ชัดๆอีกที หนังหน้าและสารร่างของลิสาเป็นแบบนี้ นอกจากพี่วินแล้วไม่มีผู้ชายคนไหนมารักลิสาอีกหรอกค่ะ พี่วินสบายใจได้ ลิสาไม่ใช่คนที่รักใครง่ายๆ และลิสาว่าไม่มีใครมารักลิสาง่ายๆด้วยเหมือนกัน ลิสาไม่ได้ไปแล้วไปลับนะคะ ลิสาจะเขียนจดหมายมาหาพี่วินบ่อยๆ และปิดเทอมลิสาจะกลับมาหาพี่วิน แล้วที่คนอื่นเขารักแท้แพ้ระยะทาง เพราะนั่นมันไม่ใช่รักแท้ค่ะ  พี่วินเชื่อลิสานะคะว่ารักแท้จะไม่แพ้อะไรเลย พี่วินรักลิสาใช่มั๊ยคะ”
หลังจากวันนั้นฉันก็ได้มาเรียนต่อที่กรุงเทพฯสมความตั้งใจของฉัน และครอบครัวของฉันก็ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯทั้งหมดเลย ส่วนฉันกับพี่วินเรายังเขียนจดหมายติดต่อกันอย่างสม่ำเสมอ ผ่านไปปีกว่าๆพี่วินเขียนจดหมายมาบอกฉันว่าตอนนี้เขาเป็นทหารเกณฑ์อยู่ในค่ายทหารที่ตัวจังหวัด เขาบอกที่ิอยู่ใหม่ของเขากับฉันเพื่ิอที่เราจะได้เขียนจดหมายติดต่อกันได้อย่างเดิม พอฉันรู้ว่าพี่วินไปเป็นทหารเกณฑ์ฉันโกรธเขามาก ฉันปรี๊ดแตกอย่างที่ไม่เคยเป็นแบบนี้กับเขามาก่อน เขาไปเป็นทหารเกณฑ์ก็แปลว่าเขาไม่มีเงินจ่ายใต้โต๊ะ 20,000 บาทใช่มั๊ย ใครๆเขาก็รู้ทั้งนั้นว่าจ่ายเงินแค่ 20,000 บาทก็ไม่ต้องเป็นทหารเกณฑ์แล้ว แต่นี่เขาไปเป็นทหารเกณฑ์ก็แปลว่าครอบครัวเขาจน และถ้าเขาจนเขาจะมาเป็นฉัตรแก้วกั้นเกศของฉันได้ยังไง เขาช่างไม่คู่ควรกับฉันซะเลย ฉันเกลียดทหาร ฉันทนไม่ได้หรอกนะที่จะบอกใครๆว่าแฟนของฉันเป็นทหารเกณฑ์ ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อแก้ปัญหานี้  นี่คือความคิดของฉันเมื่อตอนนั้น ฉันไม่ตอบจดหมายของเขา เขาก็ส่งจดหมายมาหาฉันอีก ฉันเลยตัดสินใจเขียนจดหมายไปบอกเขาว่าฉันกำลังจะย้ายบ้าน ถ้าฉันได้ที่อยู่ใหม่ฉันจะเขียนจดหมายไปบอก หลังจากนั้นฉันยุติการติดต่อกับพี่วินในทุกกรณี ฉันทำตัวเหมือนฉันได้ตายจากเขาไปแล้ว ฉันไม่ได้มีคนอื่นฉันแค่รับไม่ได้จริงๆกับการเป็นทหารเกณฑ์ของพี่วิน  จนเวลาผ่านไปเกือบ 2 ปีฉันมีโอกาสได้กลับไปหาเพื่อนๆที่บ้านเกิดของฉัน เพื่อนของฉันเล่าว่าพี่วินมาถามหาฉันกับเพื่ิอนๆของฉันบ่อยมาก ฉันเลยบอกเพื่อนของฉันว่าถ้าเขามาตามหาฉันอีก ก็บอกเขาไปเลยว่าอย่าตามหาฉันเลย ลืมฉันไปซะเถอะ เพื่อนของฉันบอกว่าเขาตามหาฉันเพราะเขาอยากจะช่วยเหลือฉัน เพราะตอนนี้เขาได้เงินจากการเวนคืนที่ดินเพื่อทำเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์หลายล้านบาท เพราะครอบครัวเขามีที่ดินเยอะ ฉันได้ยินแล้วใจฉันจะขาด ก็ใครจะไปล่วงรู้อนาคตล่ะว่าเขาจะกลับมารวย

SL274226

หลังจากฉันกลับจากบ้านเกิดในครั้งนั้น ฉันย้อนกลับมาคิดถึงเรื่องระหว่างฉันกับพี่วิน ไม่ใช่เพราะเรื่องเงินทั้งหมด แต่ฉันคิดถึงในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไป ฉันเป็นคนรักที่เลวมากจริงๆ ฉันคิดย้อนกลับไปในสิ่งที่เราได้คุยกัน ใช่!!..ฉันจำได้แล้วเขาเคยบอกฉันว่าเขาอยากเป็นทหาร เขาบอกฉันว่าถ้าเรียนจบแล้วเขาจะสมัครเป็นทหาร ทำไมฉันถึงได้ลืมความฝันของเขานะ  ฉันนึกถึงความรักที่เขามีต่อฉัน คนไม่สวยอย่างฉันเขารักได้ลงคอได้ยังไงนะแถมยังตามใจฉันสารพัด    ฉันนึกถึงความเสียสละของเขาในระหว่างที่เราคบกัน เขาต้องมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อมากินข้าวเช้ากับฉันทุกวัน ทั้งๆที่บ้านของเขาอยู่ห่างจากโรงเรียนตั้งสิบกว่ากิโลเมตร ไม่เหมือนฉันที่บ้านอยู่ในตัวเมือง ถ้าวันไหนเขามาไม่ทันฉันก็จะงอนเขา เขาทนคนงี่เง่าเอาแต่ใจตัวเองอย่างฉันได้ยังไงกัน    ฉันนึกถึงการดูแลเอาใจใส่ของเขาที่เขามีให้ฉัน จริงอยู่ที่ฉันเป็นเด็กเรียน แต่ฉันก็ไม่ใช่เด็กเรียนแบบปกติทั่วไปที่วันๆเอาแต่อยู่กับหนังสือ ฉันชอบทำกิจกรรม และนิสัยที่ไม่ยอมคนของฉันมักจะสร้างปัญหาให้คนรอบข้างบ่อยๆ เรื่องทะเลาะวิวาทในโรงเรียนเป็นเรื่องปกติของฉัน ฉันไม่ชอบให้ใครมองหน้าฉันนานๆ ฉันไม่ชอบเวลาที่ใครเดินชนฉันแล้วไม่ขอโทษ ฉันไม่ชอบให้ใครมานินทาฉัน ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมคนและด้วยที่ฉันรู้ว่าทุกครั้งที่ฉันสร้างปัญหา พ่อแม่และลุงของฉันจะยื่นมือเข้ามาแก้ปัญหาให้ฉันทุกครั้ง ฉันอาจจะโดนทางบ้านทำโทษบ้าง แต่นั่นเป็นเรื่องเล็กสำหรับฉัน แต่พอฉันมาคบกับพี่วิน คนที่เข้ามาแก้ปัญหาให้ฉันคือพี่วิน ทุกครั้งที่ฉันไปตบคนอื่นแล้วฉันโดนอาจารย์ทำโทษ ฉันจะเจอพี่วินมานั่งรอฉันที่หน้าห้องปกครองทุกครั้ง พี่วินไม่เคยตัดสินว่าฉันผิดหรือถูก เขาจะถามฉันแค่ว่าคู่กรณีของฉันเป็นใคร หลังจากนั้นพี่วินจะเคลียร์ทุกอย่างให้จบโดยที่เรื่องราวไม่ถึงครอบครัวฉัน เขาทนอยู่เคียงข้างและคอยแก้ปัญหาให้กับคนที่ร้ายกาจอย่างฉันได้ยังไงกัน  คนอย่างฉันมีดีแค่อย่างเดียวคือเรียนดี นอกนั้นไม่มีอะไรดีสักอย่าง หน้าตาก็ไม่ดี นิสัยก็ไม่ดี แต่พี่วินก็ยังรักและเลือกที่จะอยู่เคียงข้างฉัน  ส่วนฉันเลือกที่จะทิ้งเขาอย่างไม่ลังเลเพียงเพราะแค่ฉันคิดว่าเขาจนและไม่เทียมหน้าเทียมตาฉัน  ฉันเพิ่งมาตระหนักว่าพี่วินรักฉันอย่างไม่มีเงื่อนไขก็เมื่อวันที่ฉันไม่มีพี่วินอยู่กับฉันแล้ว  พอคิดมาถึงตรงนี้ฉันเสียใจเหลือเกิน ต่อไปนี้คงไม่มีใครอีกแล้วที่จะรักฉันได้เท่าที่พี่วินรัก

SL274242

ฉันเริ่มตามหาพี่วินเหมือนอย่างที่พี่วินเคยตามหาฉัน พี่วินย้ายไปประจำการที่จังหวัดอื่นแล้ว และไม่มีเพื่อนคนไหนรู้เลยว่าเขาไปอยู่ที่ไหน ฉันได้แต่มองหาเขาไปทั่ว ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหนก็ตาม ทั้งต่างจังหวัดและในกรุงเทพฯ ฉันจะสอดส่ายสายตามองเสมอว่ามีพี่วินอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า จนมันกลายเป็นความเคยชินของฉัน และทุกครั้งที่ฉันได้มีโอกาสได้ไปไหว้พระหรือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนก็ตาม หลังจากที่ฉันขอพรให้พ่อแม่และตัวฉันเองแล้ว สิ่งสุดท้ายที่ฉันขอคือ ขอให้ฉันได้เจอพี่วินอีกสักครั้ง และทุกค่ำคืนก่อนนอนฉันจะทบทวนเรื่องราวของฉันกับพี่วินตั้งแต่ที่เราเริ่มรู้จักกัน รักกัน จนกระทั่งจากกัน เพราะฉันกลัว…กลัวว่าฉันจะลืมเรื่องราวระหว่างเรา  ตั้งแต่นั้นมาฉันรักใครไม่ได้อีกเลย ไม่ว่าผู้ชายที่เข้ามาในชีวิตฉันจะหล่อ รวย เก่งและดีขนาดไหน ฉันก็ทำใจให้รักคนอื่นไม่ได้
และวันที่ฉันรอคอยก็มาถึง วันนั้นน้าสาวของฉันขอให้ฉันช่วยเข้าร่วมประชุมเรื่องธุรกิจขายตรงของเขา ฉันก็ไป และอย่างที่เคยๆคือฉันก็มองไปรอบๆเพื่อที่จะหาว่าที่นี่มีพี่วินมั๊ยนะ ฉันเห็นผู้ชายคนนึงนั่งอยู่แถวหน้าฉัน เขาคล้ายพี่วินจังเลย เขาลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องประชุม จังหวะนั้นฉันเห็นเขาถนัดตา ฉันตัวชาไปทั้งตัว ทุกสิ่งรอบๆตัวฉันคล้ายๆจะหยุดเคลื่อนไหว ใช่แล้ว…เขาคือพี่วินแน่ๆ!!! ฉันถามผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆพี่วิน ซึ่งผู้หญิงคนนี้เขาเป็นหลานสาวของน้าเขยฉัน ฉันถามเขาว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนี้ชื่อวินใช่มั๊ย เขาบอกว่าใช่ และถามว่าฉันรู้จักวินเหรอ วินเป็นน้องเขยเขาเอง วันนี้วินมาประชุมแทนน้องสาวเขาที่ไม่สบาย  เชื่อมั๊ยคะว่าโลกทั้งใบของฉันถล่มลงมาทันที ฉันบอกเขาว่าพี่วินหน้าตาคล้ายรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าของฉัน แต่ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า  พอพี่วินเข้ามาผู้หญิงคนนั้นก็บอกเขาว่าฉันถามถึงเขา  พอพี่วินรู้ว่าฉันเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่า เขาก็ย้ายมานั่งกับฉัน เราคุยกันท้าวความถึงความหลัง และมีช่วงนึงพี่วินบอกฉันว่าสมัยเรียนเขามีแฟนคนนึงชื่อลลิสา เขาถามฉันว่าฉันรู้จักลลิสาหรือเปล่า ฉันบอกว่ารู้จักสิ…ลลิสาป๊อปปูล่าจะตายไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้จักลลิสาหรอก แน่นอนฉันรู้จักลลิสา พี่วินเล่าเรื่องของเขากับลลิสาให้ฉันฟัง เขาบอกว่าเขาเคยไปดูหนังกับลลิสา เขาเคยไปลอยกระทงกับลลิสา เขาเคยไปเที่ยวน้ำตกกับลลิสา เขาเคยไปส่งลลิสาที่บ้านด้วย ฉันจำได้ทุกอย่างแหละเพราะนี่เป็นเรื่องที่ฉันทบทวนอยู่ทุกคืน  เขาเขียนแผนที่บ้านของลลิสาให้ฉันดูว่าอยู่ตรงไหน นั่นมันบ้านของฉัน แล้วเขาบอกให้ฉันเขียนแผนที่บ้านของฉันให้เขาดูว่าสมัยนั้นฉันอยู่ตรงไหน ฉันก็เขียนไปมั่วๆ  ใช่ค่ะ…พี่วินจำฉันไม่ได้!!!

SL274228

ไม่เหมือนฉันที่จำเขาได้ติดตาติดใจ เขายังเป็นทหารและทรงผมของทหารกับทรงผมสมัยเรียนเป็นทรงผมทรงเดียวกัน ฉันจำเขาได้เพราะเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไหร่ จะมีก็แค่เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเท่านั้นเอง  รักฉันประสาอะไรคะพี่วิน…ทำไมจำฉันไม่ได้  เขาคุยกับฉันแต่เรื่องของลลิสาและถามฉันว่าฉันเคยเจอลลิสาบ้างหรือเปล่า ฉันบอกเขาว่าฉันสนิทกับลลิสาอยู่พักนึงช่วงที่ลลิสามาเรียนที่กรุงเทพฯ ฉันบอกเขาว่าฉันรู้เรื่องของเขากับลลิสาช่วงที่ทั้งคู่เขียนจดหมายติดต่อกันด้วย  เขาถามฉันว่าฉันเคยเจอลลิสาอีกหรือเปล่า ฉันบอกว่าฉันไม่เคยเจอลลิสาแต่ฉันเคยมีเบอร์โทรศัพท์ของลลิสา แต่ไม่แน่ใจว่าลลิสาเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วหรือยัง  ฉันให้เบอร์โทรศัพท์ของฉันกับพี่วินโดยบอกเขาว่านี่คือเบอร์โทรศัพท์ของลลิสา เขาโทรทันที และไม่สนใจที่จะคุยกับฉันอีกเลย  โชคดีที่ฉันมักจะปิดเสียงโทรศัพท์และตั้งเป็นระบบสั่นเสมอในเวลาที่ฉันต้องประชุมหรือทำงาน ขณะที่เขาโทร โทรศัพท์ก็สั่นอยู่ในกระเป๋าฉัน ฉันก็ปล่อยให้มันสั่นและทำไม่รู้ไม่ชี้  เขาเดินออกไปนอกห้องประชุมอีกครั้งเพื่อโทรหาลลิสา ฉันรู้เพราะโทรศัพท์ของฉันมันสั่นอยู่ตลอดเวลา  จนสักพักพี่วินเข้ามาในห้องประชุมอีกครั้งเพื่อมาบอกฉันว่าเขาโทรติดนะแต่ลลิสาไม่รับสาย ฉันเลยแกล้งบอกว่าลลิสาอาจจะยังไม่ตื่นเพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ เขาถามฉันว่าลลิสาแต่งงานแล้วหรือยัง ฉันบอกเขาว่าลลิสายังโสด ฉันรู้สึกได้เลยว่าเขากระวนกระวายมากและยังพยายามกดโทรศัพท์โทรหาลลิสา  ทั้งฉันทั้งเขาเราไม่รู้เรื่องเลยว่าวันนี้เขาประชุมเรื่องอะไรกันเพราะต่างก็ไม่มีสมาธิที่จะฟัง  สักพักฉันก็ขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ แต่ที่จริงฉันออกจากห้องประชุมเพื่อมาโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทของฉัน ฉันทนเก็บความดีใจไว้นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว ฉันต้องเล่าให้ใครสักคนฟัง ขณะที่ฉันเล่าให้เพื่อนฉันฟัง พี่วินมายืนข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือฉัน และเขาก็ใช้โทรศัพท์เขากดเบอร์โทรของฉัน โทรศัพท์ของฉันก็สั่น เขามองหน้าฉันนิ่งๆอยู่พักนึงแล้วถามฉันว่าทำไมฉันต้องโกหกเขา  ฉันน้ำตาไหลและบอกเขาว่า “ก็พี่วินจำลิสาไม่ได้ แล้วจะให้ลิสาบอกยังไงคะ”  พอเขารู้ว่าฉันคือลลิสาเขาก็ทำตัวแบบเดิมแบบสมัยที่เรายังรักกันอยู่ โดยที่เขาเทคแคร์ฉันและแสดงออกเลยว่าเขารักฉันโดยที่ไม่แคร์ว่าญาติของฉันและญาติของภรรยาเขาจะรู้สึกยังไง เขาบอกทุกคนว่าฉันคือคนรักเก่าของเขาที่เขาตามหา  หลังจากประชุมเสร็จแล้วเขาขอไปส่งฉันที่บ้าน แต่ฉันปฏิเสธ ฉันมากับน้าฉันต้องกลับกับน้า และเขาก็ควรจะพาพี่สาวภรรยาของเขากลับบ้านไม่ใช่ปล่อยให้เขากลับเองตามลำพัง  เขาบอกฉันว่าเขาจะกลับไปบอกภรรยาเขาว่าเขาตามหาฉันเจอแล้ว เขาจะหย่ากับภรรยาเขาเพื่อมาแต่งงานกับฉัน เขาบอกฉันว่าตอนนี้เขามีทุกอย่างที่ซัพพอร์ตฉันได้และจะทำให้ฉันมีความสุข

ชีวิตของฉันช่วงนั้นเป็นช่วงชีวิตที่ยากเพราะฉันต้องต่อสู้อย่างหนักระหว่างความถูกต้องกับความถูกใจ  พี่วินพยายามรุกเร้าฉันอย่างหนัก ทั้งตื๊อทั้งอ้อนเพื่อให้ฉันตามใจเขา  ส่วนคนรอบข้างเราก็ลุ้นอย่างหนักเหมือนกันว่าเรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงต่อไป พี่สาวของภรรยาเขาไปพูดกับน้าสาวของฉันให้มาขอร้องฉันให้เห็นแก่น้องสาวเขาด้วย  ฮึ…คนอย่างฉันจะดีจะเลวขึ้นมันอยู่ที่ตัวฉันล้วนๆ ฉันดีเพราะฉันอยากดีและฉันเลวเพราะฉันอยากเลว ความดีความเลวของฉันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ว่าฉันต้องมาเห็นแก่ใคร และคนที่ฉันแคร์ที่สุดในชีวิตฉันมีแค่ 2 คนคือพ่อกับแม่ของฉันเท่านั้น  เขาไม่รู้จักฉันเขาถึงได้พูดจาดูถูกฉัน ตลอดชีวิตของฉันฉันใช้ชีวิตอยู่บนพื้นฐานของความถูกต้องมาตลอด ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนที่ดีกว่าคนอื่น แต่ฉันเลือกที่จะทำถูกมากกว่าทำผิด  ฉันบอกน้าฉันไปว่าถ้าทางโน้นเขายังไม่เลิกนินทา ยังไม่เลือกประจาน ยังไม่เลือกดูถูกฉัน โดยที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรที่ผิดลงไป ระวังจะได้เห็นน้ำตาเมียหลวงกันจริงๆ คนอย่างฉันดีได้และฉันก็ร้ายเป็นส่วนพี่วินก็ยังตามฉันไม่เลิกลา ขนาดไปทำงานที่หัวหินก็ยังอุตส่าห์โทรมาหาฉันตอนตีสองเพื่อให้ฉันฟังเสียงคลื่นทะเลกับเขา  ไม่สบายก็โทรมาอ้อนยังงั้นยังงี้  ช่างไม่สงสารฉันสักนิด ถึงฉันจะเป็นคนเข้มแข็งแต่ฉันก็เป็นผู้หญิง ฉันก็มีอารมณ์อ่อนไหวอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นมี ฉันจะต้านทานเขาไปได้อีกนานแค่ไหนถ้าเขายังขยันหวานใส่ฉันแบบนี้  จนในที่สุดเวลาที่ฉันต้องตัดสินใจก็มาถึง  วันนั้นใกล้จะถึงวันเกิดของฉันพี่วินถามฉันว่าฉันอยากได้อะไร เขาให้ได้ทุกอย่าง เขาจะซื้อบ้านเดี่ยวให้ฉันพร้อมด้วยรถยนต์ TOYOTA CAMRY HYBRID เป็นของขวัญวันเกิด  ที่ผ่านมาเพื่อนๆของฉันแปลกใจมาตลอดว่าทำไมฉันถึงไม่แต่งงานสักทีทั้งๆที่อายุก็ปาเข้าไปป่านนี้แล้ว ฉันมักจะพูดเล่นกับเพื่อนๆเสมอว่า ฉันชอบคนหล่อ ฉันรักคนดี แต่ฉันจะแต่งงานกับคนรวย  แต่พอเวลานั้นมาถึงจริงๆเวลาที่มีผู้ชายรวยๆมารักฉัน ยื่นข้อเสนอดีๆให้ฉัน  ฉันดันโง่ที่เลือกปฏิเสธเขา  ใช่…ฉันปฏิเสธพี่วิน และฉันถามเขาว่ายังยืนยันคำเดิมใช่มั๊ยว่าถ้าฉันขออะไรพี่วินจะให้ฉันได้ทุกอย่าง พอเขาบอกว่าใช่ ฉันก็เริ่มขอเลย ฉันบอกเขาว่าอย่างเดียวที่ฉันจะขอจากเขาคือขอให้เขาเลิกติดต่อกับฉัน เพราะถ้าขืนเรายังติดต่อกันไปแบบนี้ สักวันหนึ่งฉันต้องเป็นคนเลว ฉันต้องทำผิด พี่วินต่อว่าฉันว่าฉันไม่รักเขา แต่ฉันตัดสินใจแล้ว

SL274211

หลังจากวันนั้นฉันไม่ติดต่อกับเขาอีกเลย เขาโทรมาหาฉันก็ไม่รับสาย ฉันขอบอกว่ามันไม่ง่ายเลยนะกว่าที่ฉันจะผ่านช่วงเวลาที่ทรมานนั้นมาได้ จนวันนึงเขาโทรมาหาฉัน ฉันก็ไม่รับสายอย่างเคย จนเขาต้องส่งข้อความมาหาฉันว่าเขาต้องการความช่วยเหลือ รถเขาเสียระหว่างทางไปบ้านน้าฉันที่ต่างจังหวัด เขาบอกว่าเขาติดต่อภรรยาเขาและน้าฉันไม่ได้เลย เขาขอให้ฉันรับสายด้วยถ้าเขาโทรมาอีกครั้ง  ฉันรับสายเขาหลังจากคุยธุระกันเรียบร้อยแล้ว เขาก็เริ่มต้นตัดพ้อฉันอีกว่าฉันใจดำ ว่าฉันไม่รักเขา เขาบอกว่าเขาคิดถึงฉัน ฉันบอกเขาว่า “พี่วินอย่าพูดว่าลิสาไม่รักพี่วินนะคะ ลิสารักพี่วินจนลิสารักใครไม่ได้เลยต่างหาก ตลอดระยะเวลา 19 ปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีวันไหนที่ลิสาไม่คิดถึงพี่วิน  แต่รักพี่วินแล้วยังไงคะ…รักพี่วินแล้วลิสาต้องเป็นคนเลวอย่างงั้นเหรอคะ พี่วินรู้มั๊ยคะว่าคนดีกับคนเลวต่างกันยังไง  คนเลวคิดชั่วและจะทำชั่ว คนดีคิดชั่วแต่จะไม่ทำ และลิสาอยากเป็นคนดี” เขาร้องไห้ และฉันก็ร้องไห้ ครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน เขาโทรหาฉันอีกหลายครั้ง แต่ฉันไม่ใจอ่อนอีกแล้วจริงๆ ครั้งล่าสุดที่ฉันได้ข่าวเขาคือเขาเกิดอุบัติเหตุตกมาจากรถทหาร หัวฟาดพื้นอย่างแรง วันที่ญาติฉันโทรมาบอกฉัน ฉันรู้เลยว่าอาการของคนใจจะขาดมันเป็นยังไง ฉันอยากไปหาเขา อยากไปดูว่าเขาเป็นยังไงบ้าง แต่ฉันก็ได้แต่ร้องไห้และบอกตัวเองว่าฉันต้องตัดใจ ความรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้มันจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดและก็น้ำตา
ทุกวันนี้ฉันรู้สึกเป็นอิสระ ฉันไม่ตกเป็นทาสความรักของพี่วินอีกแล้ว และฉันภูมิใจที่ฉันเลือกที่จะทำแบบนี้ ฉันยังบอกตัวเองได้ในกระจกทุกๆเช้าว่า”คุณลิสา…ยอดเยี่ยม” เหมือนอย่างที่เพื่อนๆในสมัยเรียนให้สมญานามนี้กับฉันในวันที่อาจารย์ให้ฉันออกไปยืนหน้าห้อง แล้วถามเพื่อนๆว่า ควรจะนิยามคนอย่างฉันว่าอะไรดี เพื่อนๆของฉันพร้อมใจกันตอบว่า”คุณลิสา…ยอดเยี่ยม”  อาจารย์ของฉันได้ยินแล้วค้อนควับหลายตลบเลยทีเดียว  ฮ่าๆๆๆ
นี่แหละค่ะคือความรักเท่าที่ฉันรู้  ฉันได้เรียนรู้ว่าความรักสำหรับฉันก็คือ “รักแท้…คือแค่ได้รัก

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s